EXSite.pl

Od kilkudziesięciu lat, trójkąt bermudzki spowija aura tajemniczości. Bliżej nieokreślonym siłom panującym w akwenie leżącym pomiędzy Florydą, Bermudami i Puerto Rico przypisuje się spowodowanie wielu katastrof lotniczych i morskich. Śledztwo przeprowadzone przez dziennikarza BBC, Toma Mangolda dostarcza racjonalnego wytłumaczenia dwóch z nich, w których zaginęło 51 pasażerów brytyjskich linii lotniczych.

Sześćdziesiąt lat temu, loty na tak długich dystansach były niemal granicą ówczesnej technologii. By dolecieć na Bermudy, ówczesne samoloty musiały lądować na Wyspach Azorskich w celu uzupełnienia zapasów paliwa przed ostatnim odcinkiem podróży o długości 2000 mil. Dzisiejsze samoloty, podchodząc do lądowania na Azorach, mają w zapasie ilość paliwa niezbędną do pokonania 700 mil dzielących wyspy od wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. W 1948 roku nie było to możliwe.

W styczniu tego roku zaginął samolot „Star Router” z 25 pasażerami i 6 członkami załogi na pokładzie. Nigdy nie odnaleziono ciał ofiar ani szczątków wraku. Oficjalne śledztwo nie przyniosło żadnych rezultatów. Część opinii publicznej przypisała wypadek tajemnym siłom trójkąta bermudzkiego, chociaż pewne poszlaki sugerujące bardziej prozaiczną przyczynę były ogólnie dostępne.

Załoga „Star Tiger” podczas feralnego lotu wielokrotnie zgłaszała problemy z ogrzewaniem pokładu samolotu, a jeden z kompasów był wadliwy. Najprawdopodobniej pilot zdecydował się na przelot na pułapie 600 metrów, by utrzymać względnie wysoką temperaturę, zwiększając tym samym zużycie paliwa. Ponadto komunikat wygłoszony przez Ministerstwo Lotnictwa Cywilnego oświadczał, że „Star Tiger” napotkał podczas lotu silny wiatr czołowy, który dodatkowo przyczyniał się do zwiększonego zużycia paliwa. –„ Przy sześciuset metrach pilot ma dosyć niewielkie pole manewru, w przypadku poważniejszej awarii, samolot mógł wytracić wysokość i wpaść do morza w ciągu kilku sekund” – powiedział Eric Newton, jeden z najbardziej doświadczonych ekspertów lotnictwa cywilnego w Wielkiej Brytanii.

Prawie równo w rok po katastrofie „Star Tigera”, inny samolot tego samego typu zniknął gdzieś pomiędzy Bermudami a Jamajką. Pilot „Star Ariela” w godzinę po rozpoczęci lotu zameldował wysokość i położenie samolotu. Nagle zniknął na wysokości sześciu kilometrów. Tylko nagła katastrofa mogła wytłumaczyć ten wypadek. Podobnie jak w poprzednim przypadku nie znaleziono ani pasażerów, ani wraku. Komisja wykluczyła brak paliwa, pogoda tego dnia dopisywała, a błąd pilota nie wchodził w rachubę.

Don Macintosh, pilot tego typu samolotów doszukuje się źródła katastrofy w złej konstrukcji samolotu. Ogrzewanie kabiny pilotów znajdowało się pod jej podłogą. W trakcie lotu paliwo lotnicze mogło wyciekać na gorącą powierzchnię grzejnika. Teoretycznie grzejnik był sterowany włącznikiem ciśnieniowym, ale ten bardzo często się psuł i załoga za pomocą drutu tworzyła obejście czujnika umożliwiając pilotowi ręczne sterownie ogrzewaniem. Kapitan Peter Duffey uważa, że połączenie trzech czynników – rozgrzanego grzejnika, obejścia czujnika i nagromadzenia oparów paliwa doprowadziło do zapłonu. Ówczesne samoloty nie posiadały automatycznych systemów przeciwpożarowych i załoga mogła się nawet nie zorientować, że na pokładzie wybuchł pożar. Z powodu kłopotów w komunikacji grupy ratunkowe zostały wysłane w prawdopodobne miejsce katastrofy siedem i pół godziny po zaginięciu samolotu. Po upływie tego czasu odnalezienie wraku czy ciał ofiar mogło okazać się niemożliwe.

Do powstania domysłów i teorii o „tajemniczym trójkącie bermudzkim” mógł przyczynić się nieuważny komentarz grupy ustalającej przyczyny obu katastrof, który mówił, że „jakiś czynnik zewnętrzny mógł przejąć kontrolę zarówno nad człowiekiem jak i maszyną”. Gdyby nie to, być może do dzisiaj nikt nie usłyszałby o trójkącie bermudzkim.