EXSite.pl

Jedno z japonskiego anime jak sie domyslasz pt InuYasha. Wcielasz sie w wojownika ninja, majacego na swoich barkach ostry miecz, ktorym zgladza napotkanych przeciwnikow m.in. demony, zjawy, zombie, czarownice.

Tysiąc lat temu mieszkańcy krainy Filgaia starli się legionem demonów. W czasie potyczki ludzie zdołali pochwycić matkę demonów i zapieczętować jej ciało w zamku ukrytym głęboko w zimowej tundrze. Niestety nie udało się całkowicie jej zniszczyć, a jej ciało z wolna zaczęło się regenerować. Trzy rozsiane po świecie statuty są kluczem do pieczęci i demony już o tym wiedzą...

Przeznaczenie łączy ścieżki trójki awanturników, są nimi: Jack - łowca skarbów, Rudy - chłopak posługujący się zapomnianymi i zarazem zakazanymi Arms (bronią palną), oraz Cecilia - księżniczka, której celem po śmierci ojca staje się pokonanie najeźdźców.
Gra Wild Arms to klasyczny już RPG, fabułą i zawiłością akcji dorównujące jednak nowym tytułom. Rozgrywka w czasie walki jest łudząco podobna do tej znanej nam chociażby z serii gier Final Fantasy. Osoby szukające głębi fabularnej na pewno się nie zawiodą.

Kontynuacja gry Warhammer: Shadow of the Horned Rat. Po wydarzeniach opowiedzianych w pierwszej części, główny bohater, Morgan Bernhardt, wraz ze swoimi oddanymi ludźmi, The Grudgebringers, wraca na ścieżkę najemnika i wykonuje zadania za pieniądze. W tym samym czasie, południe krainy zostaje napadnięte przez Orków. Morgan zostaje wynajęty przez władzę celem interwencji w tamtych rejonach. Po wielu walkach, jakie przyjdzie mu stoczyć z zielonoskórymi okaże się, że uciekają oni przed siłą potężniejszą od nich - odrodzonym Królem nieumarłych dowodzącym hordami wojsk.

Gra nie zmieniła się wiele w stosunku do pierwowzoru. Nie ma tutaj więc elementu budowania bazy, zbierania zasobów czy tworzenia jednostek w trakcie bitwy. Przegrupowanie następuje pomiędzy poszczególnymi bataliami, kiedy to możemy wydać pieniądze otrzymane za wykonanie zadania na uzupełnienie poległych nowymi żołnierzami, ulepszenie oddziałów czy najęcie nowych. Od czasu do czasu mamy możliwość zmiany przemarszu naszych wojsk, co wpływa na rodzaj bitwy jaki czeka nas w przyszłości (pewien element nieliniowości).
Pod naszym sztandarem, podobnie jak w pierwszej części, służyć będą ludzie, elfy, krasnoludy, czy nawet gobliny. Dodatkowo pojawią się armaty czy moździerze. W stosunku do części pierwszej nastąpiła niewielka zmiana w składzie początkowym - dodano oddział kuszników, co lekko ułatwia pierwsze misje.

Strategi taktyczna...według mnie bardzo dobra i ciekawa gra.

Chocobo - znak rozpoznawczy Squaresoftu. Żółty zwierzak występujący w wielu grach tej firmy (praktycznie każde Final Fantasy) stał się jej nieoficjalną maskotką. A jeżeli coś jest w Japonii popularne, to przeważnie szybko zostaje bohaterem jakiegoś erpega. Tak też jest i w tym przypadku.

Gra ma cukierkowy, zabawny klimacik. Kurczak występujący w filmikach przerywnikowych jest bardzo słodziutki. Na szczęście nie przekroczono granicy dobrego smaku w tych wszystkich słodkościach. Grafika mimo że nie wykorzystuje maksymalnie możliwości szarego pudełka jest zrobiona porządnie. Główny bohater, jego pomocnicy, jak i przeciwnicy są płaskimi bitmapami. Ktoś przyłożył się jednak do roboty i wszystko jest porządnie animowane. Tereny naszych wędrówek są wykonane w trójwymiarze. Istnieje nawet możliwość rozwalenia niektórych elementów otoczenia. Animacje czarów i summonów (szczególnie tych drugich) są wykonane na naprawdę wysokim poziomie, do którego przyzwyczailiśmy się już po wielogodzinnych sesjach w Final Fantasy.

Dwadzieścia cztery postacie (4 ukryte), dla niektórych po kilka wdzianek. Na joypadzie 4 przyciski ataku – dwie nóżki i tyle samo rączek, super skoki, definiowalne L-y i R-y. Kilka standardowych opcji (arcade, vs, itp) + kilka nowych. Tu pewnie trzeba powiedzieć, że bohaterowie gry to dość nietypowi wojownicy: siatkarze, baseballiści, piłkarze, rugbyści, itp. Cały wic polega na tym, że każdy walczy swoim stylem – np. siatkarze podbijają kolesia nad głowę, wyskakują i wykonują typowe ścięcie – tyle, że bez siatki. Do reszty podoklejajcie sami.

Na daną rundę wybiera się po dwie postacie. Walka odbywa się praktycznie jedną, ale podczas niektórych specjali na arenę wkracza druga postać i przez chwilę pomaga kopać przeciwnika. Zmiana w parze możliwa jest tylko między rundami. Aha! Ta druga postać włazi czasem i dodaje naszemu bohaterowi otuchy: tańczy, daje buziaka, itp. Wszystko ok, póki nie całują się dziewczyny albo chłopaki. (Niemożliwe?… He he…) Poza całą tą rozróbą jest jeszcze kilka aren, na których każdy z zawodników może podszkolić się w wybranej dyscyplinie sportu (poodbijać piłkę, pograć w baseball), a także opcja “story” i treningowa. I właściwie specjalnie nie mógłbym narzekać gdyby nie kilka znaczących faktów. Kopiowanie ze Street Fighter EX jest zbyt nachalne: ciosy, projectile, okrzyki, design – jakby na stare polygony narzucić nowe tekstury. Scenografia aren mogłaby być choć odrobinę bardziej dopracowana (wygląda tak: 1 plan – postacie, 2…28 – nic, 29 nieśmiała trójwymiarowa bryłka, 30 – tło 2D). Można było też lepiej poanimować postacie – epoka 3 i 4 klatkowych ruchów minęła dawno. Ciekawe jest to, że są w grze ciosy, które aż proszą się o gitową animację. Ale się nie doproszą – kamerzysta elegancko odsuwa się na kilometr od postaci, albo całą scenerię przysłania chmurka eksplozji. Nie mam zastrzeżeń co do oryginalności ludków, ale wykonanie i animacja mogłyby być lepsze. No i ta historia do gry… Miejcie litość! Pod względem kierowania – nie jest złe, ale to nic nowego. Ważne, że nie przeszkadza.